Hooggeachte zwerver
Gods hart voor de allerbelangrijksten onder ons
God wil ons tot op het bot veranderen.
Onze maatschappij en ons menselijk denken en gevoel,
staan vaak radicaal tegenover hoe God denkt en voelt.
De Bijbel roept ons duidelijk op: "Wordt hervormd
door de vernieuwing van uw denken." (Romeinen 12:2)
Verander je denken. God wil dat bij ons doen
en Hij is ook de Enige die ons hierbij kan helpen.
Hij weet ook als Enige hoe DIEP dat veranderingsproces
in ons denken moet gaan! Het gaat veel dieper
en verder dan je denkt. Ik zal eens een voorbeeld geven:
Stel je eens voor dat jouw gave,
datgene waar je goed in bent, wegvalt.
Opeens kun je het niet meer.
Je baan valt weg, of je profetische gave,
je gave van inzicht en kunnen vertellen over de bijbel,
je gave om te zingen, je gave om goed te kunnen schrijven,
dansen, interessante en belangrijke dingen vertellen,
noem maar op.
Het moet iets zijn, waarvan anderen
tegen je zeggen dat je het zo goed kunt.
Stel dat dat wegvalt. Hoe voel je je dan?
Voel je je dan onbelangrijk?
Voel je je niet meer zo speciaal?
Denk hier eerst eens over na voor je verder leest!
Misschien heb je wel helemaal geen zo'n opvallende gave.
Hoe voel je je? Voel je je niet zo belangrijk?
Voel je je maar 'gewoon', en vind je het beter
dat je maar niet op de voorgrond moet?
"Laat die anderen maar in het openbaar spreken,
zingen, dansen of iets uiten wat ze van God
hebben ontvangen. Ik ben niet zo bijzonder."
FOUT! Leugens! Stop! Je bent juist WEL belangrijk!
Juist JIJ bent belangrijk!
Weet je namelijk wat de reden is
dat God mensen gebruikt, op een bijzondere manier?
Omdat God JOU zo belangrijk vindt.
Jezus zegt: "Niet zij die het eten opdienen zijn belangrijk,
maar zij die aan tafel zitten en ervan smullen!"
Zie Lukas 22:26
Jij bent dus belangrijker dan diegenen die zo goed
kunnen spreken of zingen of profeteren.
Want God gebruikt hen, om jou te dienen.
Zo belangrijk ben je voor God, dat Hij mensen helemaal traint,
voorbereidt en op je pad stuurt, om jou te helpen.
JIJ. Little you. Jij kleine onbelangrijke, niet zo bijzondere mensje.
God gebruikt al die bijzonder uitziende en klinkende mensen...
alleen maar voor JOU. Omdat Hij JOU zo bijzonder
en belangrijk vindt.
Het betekent niet, dat als de mensen jouw gaven niet zien,
als ze jou niet zien bloeien en 'in de picture' staan,
dat je minder belangrijk bent, dan wanneer je eens
op het punt komt dat je (eindelijk) je gaven hebt ontwikkeld,
en zo bent gegroeid in je relatie met God,
dat Hij ook jou gaat gebruiken.
Nee! Je bent juist nu superbelangrijk!
Gewoon 'little you', zoals je bent.
Klein onzichtbaar mensje.
Je bent van onschatbare waarde.
Voor God kun je niet in waarde groeien.
Je zult nooit kostbaarder worden voor Hem dan je nu bent.
Je kunt niet klimmen op een ladder van 'waardigheid'.
Je bent niet nu onbelangrijk en straks, als je 'groot' bent,
een hoogwaardigheidsbekleder. Nee.
Juist nu ben jij het belangrijkst. Wist je dat?
Nu is Gods oog meer dan ooit op jou! Hij ziet je.
En mensen, het wordt tijd dat wij die wel vooraan
in het zicht staan, ons bekeren van het negeren van deze kleinen.
Deze onbelangrijke, onopvallende mensen,
juist ZIJ dragen de kroon! Zij zijn door God bekleed
met waardigheid. Met zijn aandacht. Met zijn liefde.
Zij zijn belangrijk! Niet jij die vooraan staat op het podium!
Nee hoor.
Je hebt het niet verdiend. Jij hebt niks gedaan
waarop je kunt roemen.
Die gave die je hebt, is alleen maar van belang
om die kleine, onzichtbare mens te dienen,
die 'hooggeachte zwerver' daar achteraan, die onverzorgde,
misschien wel stinkende vrouw, die er zo raar uit ziet.
Natuurlijk houdt God evenveel van jou.
Voor Hem ben jij ook belangrijk. Als je thuis op de bank zit,
bij je gezin. Of alleen, wanneer je je soms eenzaam voelt,
ook al kijken anderen soms zo naar je op.
Wanneer je je zo zwak en klein voelt,
en je weet hoe afhankelijk je bent van Gods genade
en zijn voorziening in je leven.
Maar wat je hebt, geef het, want die ander is ook zo belangrijk!
Zie hen niet over het hoofd, door teveel op jezelf gericht te zijn.
"Vader, leer ons denken zoals U denkt.
Leer ons onszelf zien, hoe U ons ziet.
U houdt van ons, ook al presteren we niks.
JUIST DAN, als we weten dat hetgeen we doen
er niet is om onszelf belangrijk te vinden,
maar om anderen dichter bij U te brengen.
Om die ander te dienen.
Om die ander gelukkig te maken.
Om die ander te zien groeien."
Wat wij doen is niet om te laten zien dat wij 'iets'
zo goed kunnen! En als je opkijkt naar mannen
of vrouwen van God en je voelt jezelf minder dan hen,
bekeer je dan van die negatieve houding,
en van de leugens die zich in je denken hebben genesteld.
Stop met medelijden hebben met jezelf, en stop met
een ander op een overdreven, ongezonde manier te vereren.
Het ligt zo dicht bij elkaar. Eer God! Dank God dat Hij zo groot is,
dat 'ie door zo'n onbekwaam mens zo kan werken!
Alle gaven komen van God!
Als iemand wil roemen, laat 'ie dan op God roemen!
Als iemand trots wil zijn, laat hem dan trots zijn
op God die zo machtig is, dat 'ie zelfs jou kan gebruiken!
Waauw! Wat een genade. Als je gelukkig bent, dank God dan!
Als je rijk bent, dank God dan, want je hebt het alleen maar
uit genade ontvangen. Niet omdat jij zelf zo goed bent, hoor!
God is de gever van alle gaven. Hij kan ze je zo weer afnemen ook,
en ervoor zorgen dat heel je zorgvuldig opgebouwde bestaan
in één klap instort. Dan heb je niks meer om op te roemen.
Roem daarom nu ook niet op jezelf. Maar dank God!
Het gaat om de ander. "Acht een ander hoger als jezelf",
zegt de bijbel. Dat betekent niet alleen die ander
die ook iets van God brengt. Die ook in bediening staat,
en die jou als leider iets komt leren.
Dat betekent vooral die sloeber, die zwerver, of gewoon,
dat onopvallende stille meisje bij jou in de kerk.
Die rustige jongen die niet zoveel over God te zeggen heeft.
Waarvan je niet zou weten hoe zijn hart eigenlijk is.
Die oude man die niet meer zo goed ziet
en die altijd alleen zit. Verzin het maar.
Wie uit jouw gemeente is zo'n onopvallend type?
Voor hen is Jezus gekomen. Voor God zijn zij zo belangrijk.
We moeten mensen aandacht geven,
juist wanneer hun gaven nog bedekt zijn.
Als er aan de buitenkant niks bijzonders te zien is.
In hun binnenste ligt een schat die even kostbaar is
als van de meest opvallende spreker, profeet of aanbiddingsleider.
Wees je ervan bewust, dat als je begaafd bent,
je niet je eigenwaarde haalt uit wat je doet.
Want toen jij nog ongezien en onbekwaam was,
hield God al evenveel van je, als nu. Het is zelfs
een gevaarlijke valstrik om te vallen in trots en hoogmoed,
als jouw eigenwaarde ligt in wat je presteert.
Op welk vlak dan ook. Voor je studie, in je kerk, op je sportclub...
Als je diep in je hart wel eens denkt dat jij eigenlijk
best wel goed bent, dat jij het zo goed hebt gezegd...
Reken ermee af! Daar ligt je waarde niet.
Je waarde ligt in het feit dat God je Vader is.
En Hij houdt van je. Dat is genoeg.
Meer kun je er niet aan toevoegen.
En waarom moet iemand anders zien wie jij bent in Christus?
Waarom wil je zo graag dat de mensen zien welke
(geestelijke) gaven je hebt? Hoe reageer je als ze
je niet herkennen? Als ze je gaven (nog) niet zien?
(Denk even na.)
Ligt er diep in je hart niet iets van trots aan de oorsprong
van je gevoelens? Of iets van afwijzing? Als ik niet zie
dat jij (bijvoorbeeld) een profetische gave hebt.
Heeft dat enig effect op hoe jij je dan voelt?
Voel je je dan gekrenkt in je eigenwaarde?
Of sta je er helemaal los van, en weet je:
"Okee, als God het niet wil laten zien, dan doet ie dat niet."
Ik weet wel dat het belangrijk is, dat we Gods roeping
over elkaar herkennen en erkennen, om Gods weg
te kunnen volgen. Maar misschien is het wel Gods timing
dat mensen het nog niet zien. Misschien wil God je eerst
nog veel meer leren en je vormen voor Hij
je gaat laten zien aan de mensen.
Ik wil alleen dit punt duidelijk maken:
als iemand jou niet herkent als wie je bent,
voel je je dan gekrenkt in je binnenste?
Zo ja, waarom?
Neem eens tijd om hierover na te denken.
Je een situatie voor te stellen. En je eigen hart te onderzoeken.
Ik voel me ook goed als ik iets doorgeef van God.
Punt is, als God me opeens niet meer gebruikt,
of nog niet, voel ik me dan minder dan de anderen
die wel door God worden gebruikt?
Toets je hart, en reken af met minderwaardigheid en eigen eer.
Die twee liggen zo dicht bij elkaar. Als je je minderwaardig voelt,
kun je heel snel in de val lopen van trots, zodra je gaat functioneren.
En dat is gevaarlijker dan je denkt.
Sowieso levert dat rotte vruchten op, want als jij je
altijd minder hebt gevoeld dan je leiders of ouderen,
is de kans groot dat je dat ook gaat overbrengen
naar anderen toe, als jij zelf in leiderschap staat.
Dan hou je mensen die opkijken naar hun leiders
en streven naar positie en gaven, uit een verkeerde motivatie,
namelijk: "Dan stel ik iets voor. Dan voel ik me goed."
Nee, de gaven zijn er alleen maar om de anderen,
die belangrijker zijn dan jij, op te bouwen en te dienen,
om hen dichter bij Jezus te brengen.
Maar misschien moet je eerst zelf dichter
bij het hart van Jezus komen om genezen te worden
van afwijzing, eigen eer, schaamte, trots, hoogmoed...
die zo dicht bij elkaar liggen.
God houdt van je, zoals je bent.
Of je nu een schaapje van de kudde bent,
of een herder of apostel.
Het gaat niet om wat je doet, maar om wie je bent.
God houdt van je kleine hart. Hij drukt je dicht tegen zich aan,
en niets wat jij ooit kan doen zal zijn liefde voor jou
doen toenemen, en zelfs niet afnemen.
Vergeet dat nooit!
Renate Sorensen (Real Life)
|
